armsforrojava

Ανοιχτή καμπάνια για την οικονομική και πολιτική στήριξη του αγώνα των ανταρτών και ανταρτισσών του YPG/YPJ


Leave a comment

THE YPG CAMPAIGN FOR TEL ABYAD AND NORTHERN AR-RAQQA PROVINCE

The YPG Campaign for Tel Abyad and Northern ar-Raqqa Province

19 June 2015
by Christopher Kozak & Genevieve Casagrande
Key Takeaway: YPG forces supported by FSA-affiliated rebel forces and U.S.-led coalition airstrikes seized the ISIS-held border crossing of Tel Abyad in northern ar-Raqqa Province on June 15, 2015, in a major victory for Syrian Kurds and the international anti-ISIS coalition. These gains successfully connect the Kurdish cantons of Kobani and Hasakah into one contiguous zone of YPG control along the Turkish border and optimally positioned joint YPG-FSA forces for an eventual advance south towards the ISIS stronghold of ar-Raqqa City. Kurdish forces cooperated with a coalition of Arab tribes, Assyrian paramilitary forces, and FSA-affiliated rebel factions to enable its rapid advance, although sustained accusations of ‘ethnic cleansing’ by the YPG of Arab civilians may disrupt wider coordination with the Syrian opposition. Recent YPG gains will also likely exacerbate tensions between Syrian Kurds, the Turkish government, and the Assad regime in a way which limits the options available to both the YPG and the U.S. in the fight against ISIS in northern and eastern Syria.
 
Syrian Kurdish YPG forces supported by FSA-affiliated rebel forces and U.S.-led international coalition airstrikes seized the ISIS-held border town of Tel Abyad in northern ar-Raqqa Province on June 15, 2015. This victory marks the culmination of a new YPG-led campaign to reverse ISIS’s gains against the three Kurdish cantons of northern Syria, including Hasakah, Kobani, and Afrin; to limit the flow of direct ISIS reinforcement through the Tel Abyad border crossing to ar-Raqqa City and eastern Syria; and to establish a contiguous Kurdish region stretching from Kobani to Hasakah Province. Tel Abyad is a border town on the Syrian-Turkish border between two Kurdish areas, Hasakah and Kobani that lies immediately north of ISIS-held Raqqa city. Tel Abyad and its surrounding villages represented a pocket of ISIS-held terrain which blocked transit between the Hasakah and Kobani cantons and simultaneously provided ISIS with direct supply lines for reinforcement and resupply between the Turkish border and the self-declared ISIS capital city of ar-Raqqa. Although ISIS steadily lost ground to joint Kurdish and rebel forces in eastern Aleppo Province in the immediate aftermath of the failure of its Kobani offensive in March 2015, ISIS forces managed to establish relatively stable defensive lines to protect Tel Abyad from the west. ISIS even achieved limited gains in Hasakah Province to the east, where Kurdish and regime forces maintain an informal alliance to cooperate in securing the province against ISIS advances.
The new YPG operation, announced on May 6 under the name Operation Martyr Rubar Qamishlo after a fallen YPG commander who died fighting ISIS, sought to reverse this dynamic and roll back the remaining ISIS presence in northern Syria. The operation began in Hasakah Province with a YPG push south from the Turkish border crossing at Ras al-Ayn east of Tel Abyad, directed tosecure numerous villages recently threatened by ISIS, including the crossroads town of Tel Tamir, the Assyrian villages of the Khabour River Valley, and the entirety of the Abdul Aziz mountain range west of Hasakah City. The YPG conducted this phase of the operation with the assistance of local Assyrian militia formations. Once the YPG had secured the western flank of Hasakah Province, YPG forces began the advance west towards Tel Abyad and seized the town of Mabrouka southwest of Ras al-Ayn on May 26 after receiving a “green light” from the U.S.-led air coalition to seize the entirely of the Kobani – Hasakah road along the Turkish border. This decision signaled U.S. support for some form of contiguous Kurdish autonomous region in northern Syria despite continuing Turkish reservations regarding the expansion of YPG influence on its southern border.
In response, ISIS launched an offensive against regime positions south of Hasakah City on May 30 in an apparent attempt to divert Kurdish resources and disrupt the ongoing YPG offensive. However, ISIS’s effort failed to draw significant numbers of Kurdish fighters towards Hasakah City, and YPG forces supported by FSA-affiliated rebels subsequently seized dozens of villages west andeast of Tel Abyad in a consolidated effort to envelope the border city. These advances culminated in the seizure of the town of Suluk 20 kilometers southeast of Tel Abyad on June 14.  The next day, YPG and FSA forces penetrated Tel Abyad from the southeast and quickly overwhelmed the small, unreinforced ISIS force that remained in the town, prompting them to surrender to Turkish forces at the border or flee south towards Ayn Issa and ar-Raqqa City. YPG and rebel commanders have since messaged that the next phase of anti-ISIS operations will involve a joint YPG-FSA offensive south from Tel Abyad to seize Ayn Issa, sever interior ISIS lines of communication, and threaten ar-Raqqa City. This operation could potentially enable anti-ISIS forces to penetrate into ISIS’s core stronghold in Syria in a development which may produce positive ramifications for other anti-ISIS operations across Iraq and Syria.
Who is Involved?
 
The YPG leveraged a coalition of allied forces in order to buttress its offensives in northern Syria and promote its inclusiveness to non-Kurdish populations in the region. In Hasakah Province to the east, YPG forces resisting ISIS’s advances in Tel Tamir and themajority-Assyrian villages along the Khabour River Valley received assistance from a number of Assyrian paramilitary formations, including local residents enrolled in the ‘Khabour Guards’ as well as fighters from the greater Syriac Military Council (MFS). YPG units in Hasakah Province also cooperated closely with Jaysh al-Sanadid, an Arab tribal militia commanded by Sheikh Hamidi Daham al-Hadi of the historically pro-Kurdish Shammar tribe of northeastern Syria and northwestern Iraq. Although these groups remain driven largely by local concerns and have not played noticeable roles in the YPG offensive on Tel Abyad, their presence enables the YPG to deploy manpower towards offensive action without compromising security in its rear areas.
In Kobani canton to the west of Tel Abyad, the YPG operates alongside a number of FSA-aligned Syrian rebel factions organized under the umbrella of the Burkan al-Firat (Euphrates Volcano) Operations Room. The Euphrates Volcano Operations Room wasfounded on September 10, 2014, with the expressed intent of expelling ISIS from eastern Aleppo and ar-Raqqa Provinces. The majority of the groups participating in the operations room consist of local brigades seeking to reclaim their home regions following losses to ISIS which forced them to seek shelter in Kurdish-held areas. The presence of these rebel fighters thus provides YPG forces with added legitimacy in their efforts to seize and administer Tel Abyad and the surrounding villages of northern ar-Raqqa Province, which are populated primarily by Arab and Turkmen civilians sympathetic to ISIS.
Ethnic Cleansing?
 
Despite its inclusion of FSA-affiliated rebel factions and other local paramilitary forces, prominent opposition actors have accused YPG forces of perpetrating a number of abuses against Arab civilians during the advance into northern ar-Raqqa Province. These allegations largely center upon claimed YPG involvement in the forced displacement of Arab civilians and the burning of Arab homes in an “ethnic cleansing” campaign designed to lay the foundation for the establishment of an autonomous Kurdish region in northern Syria. On May 30, as YPG forces began the advance towards Tel Abyad, the exiled Syrian National Coalition (SNC) released a statement accusing the YPG of committing “violations” against the local civilian population in Hasakah Province which served to “encourage sectarian and ethnic extremism.” In early June, Syrian opposition figures reaffirmed their concern over reports of YPG civilian abuses against Arab and Turkmen populations in light of the imminent fall of Tel Abyad. Former Syrian Military Council (SMC) chief of staff Salim Idriss stated his concern regarding Kurdish abuses against civilians, while Ahrar al-Sham, Jaysh al-Islam, and thirteen other prominent rebel brigades released a joint statement demanding that the YPG be listed as a “terrorist organization” due to its “ethnic cleansing” of Arab areas. Independent media organizations have also reported these allegations, although no clear evidence has yet been presented. These accusations may threaten to disrupt the current cooperation between Kurdish forces and the Syrian opposition amidst preparations for a FSA-led offensive towards ar-Raqqa City.
Implications
 
The YPG capture of Tel Abyad marks a major strategic victory for Kurdish forces and their efforts to form the governance structures of a self-declared Kurdish autonomous region in northern Syria termed ‘Rojava.’ Kurdish control over Tel Abyad and its countrysideprovided a physical link between the Cizire (Hasakah) and Kobani (Ayn al-Arab) cantons for the first time, bolstering the YPG’s value to the international anti-ISIS coalition as well as Kurdish claims to self-governance. However, these gains also escalate tensions with two prominent actors: Turkey and the Assad regime. The Turkish government has repeatedly condemned the YPG as a “terrorist” group due to its connections with the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK), and Turkish President Recep Erdoganwarned on June 14 that the YPG seizure of Tel Abyad “could lead to the creation of a structure [i.e. Rojava] that threatens our borders”. These concerns could ultimately drive the Turkish government to curtail or otherwise limit its participation in the international anti-ISIS coalition.
Meanwhile, the Assad regime maintains an uneasy balance with YPG forces in Hasakah Province, particularly in the cities of Hasakah and Qamishli, and remains unwilling to allow a Kurdish separation from Syria. Similarly, Syrian Kurds harbor no sympathy for the Assad regime following years of systemic repression and the removal of the remaining regime presence in Hasakah Province forms a necessary precondition for the formation of a truly autonomous Rojava, Although regime and YPG forces continue to informally cooperate in Hasakah Province, this engrained antipathy has resulted in numerous minor clashes between regime and YPG forces in northeastern Syria. In one recent incident, YPG forces refused to provide support to regime forces during an early June 2015 ISIS offensive against regime positions south of Hasakah City, prompting the state-owned Al-Watan newspaper to publish a critique of the “American project” to establish an independent Kurdish entity. One day after the fall of Tel Abyad, YPG and regime forcesengaged in clashes throughout Qamishli which the YPG blamed on regime “provocations”. These tensions will likely intensify as the YPG continues to gain ground in northern Syria and the regime suffers additional losses in western Syria.
The YPG and its local allies retain an optimal position to threaten ISIS control over ar-Raqqa City and its surrounding countryside in the aftermath of the battle for Tel Abyad. Rebel fighters in the Euphrates Volcano Operations Room have identified ar-Raqqa City as their next objective and the YPG defense chief for Kobani canton confirmed that “Tel Abyad is only the end of a phase…we will pursue what remains of ISIS, no matter where.” ISIS appears to view a joint YPG-rebel advance on ar-Raqqa as a viable threat and reportedly directed residents of the city to stockpile food supplies in preparation for a potential siege. Any such offensive would require an attack by YPG and Euphrates Volcano fighters against the ISIS-held town of Ayn Issa and its associated Brigade 93 base, located south of Tel Abyad along the highway to ar-Raqqa City. However, the extent to which the YPG remains willing to advance outside of the Kurdish-majority regions of its envisioned Rojava remains unclear and Syrian Kurds may alternatively prioritize efforts against remaining direct threats to their own borders, such as the enduring ISIS presence in Sarrin southwest of Kobani or the regime remnants in Hasakah Province. Nevertheless, the ascendance of the YPG and the position it maintains between Syrian rebels and the regime will continue to form a key factor in dictating the options available to the U.S.-led anti-ISIS coalition in Syria.


Leave a comment

The Reconstruction of Kobane — Thoughts of a Kurdish Anarchist

By Zaher Baher
Haringey Solidarity Group and Kurdistan Anarchists Forum
June 3, 2015

First of all, I should mention a couple of issues in Kurdistan of Turkey (Bakur) that are strongly connected to the subject. Between 08/05 and 22/05/15 I visited a number of big towns in Bakur, including: Amed (Diyarbakir), Van, Colemerge (Hakari) and Gavar. Later I returned to Suruc and was hoping to cross the border to Kobane.

My main purpose for visiting there were three important points: first: understanding the similarity and differences between the Democratic Self Administration (DSA) in Bakur and Rojava. Second: Reconstruction of Kobane, and third the type of economy that Rojava can have in the future. Although the friends in Peoples ‘ Democratic Party (HDP) , other organisation and the Working Committees of Rojava in Amed and Suruc tried hard to arrange my trip to Kobane but it did not happen.

There are two important issues to talk about. These are:

First: The 07th June general election in Turkey:

Turkey is facing an important election. It is historical, not just for the Kurds but the rest of Turkey. If president Erdogan and his Justice and Development Party (AKP) win, they will be able implement their hidden Islamic Democratic agenda. The human rights will suffer, the police oppression will increase, the prisons will be full of activists, the rights of individuals, women, ethnic minorities, and other religious almost will be disappeared and also will be a big setback for the peace process. . On the other hand If Peoples’ Democratic Party (HDP) passes the 10 % election threshold then AKP could be stopped from implementing its inhuman agenda. The HDP manifesto is very radical; even if only 50% of it is implemented Turkey’s Constitution could be reformed unless the military Generals take over.

I met many people in Amed, Van, Colemerg and Gaver. Everybody was busy with election campaign for HDP. Everybody from candidates, the campaigners and the ordinary people who I asked believe that the election of this time is a major event and anxiously look forward to seeing the result of 07/06. Their reasons for that are the following which is very difficult not to agree with them:

• This is the first time that the Kurdish people enter the election having a political party, HDP. Previously individual Kurdish allowed taking a part in election as independent it is also the first time many non-Kurds are united with Kurds inside HDP and share its radical manifesto that reflecting and protecting the same interest of whole parties.

• It is quite clear that the AKP is not interested in a serious peace process with the Kurdish people. Erdogan has not taken a big practical step towards this goal. In fact AKP has been forced to agree to the peace process. Erdogan and his party are calculating that HDP does not get through the 10% threshold and does not become a major force in the Parliament to push the peace process seriously. So that wining this election will be a major achievement almost for everybody in Turkey.

• The HDP manifesto is strongly connected to the life of Kurdish and non-Kurdish people. It is a political, economical, educational, cultural as well as social manifesto. It aims at the equality between men and women, at reducing poverty, unemployment, homelessness and the power of the corporations. It deals with recognising Rojava’s Cantons, the Cyprus issue, tackling discrimination, recognising the right of the individuals, different cultures and different religions.

• To rebuild Kobane, humanitarian aid and materials have to enter through Syria or Turkey. So that reconstruction of Kobane whether thorough the big corporations or through the international solidarity, has to be through Turkey. At present Turkey only allows humanitarian aid and winning the election is extremely important for rebuilding Kobane. Because of the above reasons there is no doubt that the Turkey election of 07th of June has got its own speciality that very much different from any other election in many countries.

Second: the DSA in Bakur and their differences with Rojava:

There are many similarities of the DSA in Bakur and that of Rojava. What both experiments share are self-reliance and belief that things can be changed and done differently. Creating different radical local groups, committees, people assemblies and the House of People in the villages, on streets, neighborhoods and towns. In both experiments there are working voluntaries; making decisions collectively through the people assembly or the House of People. This resulted in bringing back decision making into the hands of communities. This also leads to decentralization and weakening the authority of the state.

In both experiments, the environment is a major issue and become an important part of people’s agenda. Making revolution from the bottom of the society is a core belief in both experiments. There is no promotion for religions or for nation state.

Naturally, there are many differences between the two experiments. This is due to a different socio-political climate; which gave the both experiments their separate characters. These differences might find themselves in:

• The DSAs in Rojava emerged through the current situation in Syria, withdrawing Assad’s forces and the will and the determination of people in Rojava to do what they wanted to do. The one in Bakur have been the outcome of the long historical struggles of people under the PKK’s influences.

• The DSAs in Rojava have been settled and are the main administration that people trust and use. These are independent establishments and have no opponents except in Aljazeera; where there is still some regime administration exist. So the DSAs in Rojava are free and have open hands. On the other hand the DSAs in Bakur and in many towns and villages have not settled completely yet. In the main towns, like, Amed, Van and Colemerg; people are in confrontation with the regime establishments. For example, in the town of Amed; there are no contacts between Municipalities and the governor, the head of police and the military forces. The same situation or even worse can be found in the town of Van. While I was there, I was told by people I had a meeting with that they turned into problems with the official authorities; when they wanted to change the names of their streets to Kurdish names.

• The DSAs in Rojava have been recognized to great extend in the world. They have received a good attention, solidarity and support from leftist, communists, trade unionists, socialists, anarchists and libertarians. In contrast the DSAs in Bakur have been recognized as a work of PKK and PKK, which for the US, Turkey and the Western countries is a terrorist organisation. Their poisoning propaganda has even affected the value and importance of the DSAs there.

• The continuation of ISIS war in Rojave is costing many lives, the stability of the region. This war also affects very badly the financial position of this area. The situation is paralyzing most of the economics, politics and social future planning. Furthermore, there is a continues threats from other terror forces, like Syrian free army and the Assad’s forces as well. Whereas, in Bakur and until now, there has not been any war.

• Rojava is an agricultural region and it is very rich in oil, gas and phosphates. Equally, Bakur is a very fertile land and ample source of water. The river Tigris is going through this region along with some other rivers. In addition the Van Lake is in the heart of Kurdistan. The area with it’s high and snow covered mountains can be a tourist attraction too. With all these resources the area can be self-sufficient, without a need from the central government.

• Capitalism has not been developed in Rojava yet. There are no big corporations, companies or factories. Therefore, the ugly face of capitalism cannot be seen here. In contrast in Bakur there is some form of undeveloped capitalism. This is as a result of a deliberate racist policy from the regime, to exclude Kurdistan from major developments.

• The trade unions in Bakur are very strong and play a big role in Municipalities, the radical groups, people assembly, House of People and also in the work places as well. They have good relations with the three main Turkey trade unions. Obviously emerging the unions there relate to the industrialization of Bakur although not as advance as in the rest of Turkey. On the other hand the number of the trade unionists and unions in Rojava are very small; therefore, they have a very little role to play.

In one of my meeting with people in Van they talked in details about the situation there. They talked about the heavy present of police and military forces in their area. These forces put a lot of pressure on people; harassing, humiliating and the threat of arrest. Despite of all these, the activists there continue to further their course to progress there DSA. They work in variety of groups; such as political, language, health services, women, environment and agriculture. It is estimated that DSAs can manage to 80% of Van. In 1056 villages there are people assemblies and in 40% of the area there has been some form of self managements. What is worth mentioning here is women’s 50% participations in these self management organizations.

In addition of the agricultural nature of Van; the region has a great potential to become a great tourist attraction. The House of people in Van has future plans to make it more attractive for tourists and have Eco-tourist projects to protect people and the environment. One of the other problems facing people is the poor production up to 50% less than expected. This is due to the distraction activities of the regime’s forces. There is also the culture of lack of confidence among people and unwillingness of sharing, lack of freedom and political problems.

However, I was told by people there; that they face a mammoth task. It is not easy to overturn 500 years influence of the Turkish authority. Throughout of these years people have been marginalised, isolated and treated with utter disrespect. To change all these require a lot of work on the ground and on the individual level as well. But what is promising is the zeal and determination of the activists in the area.

In my meeting with co-president of HDP, another party chief and co-leader of Colemerg Municipalities, it became apparent that DSAs in the region are facing major problems. The situation gets worse more you get closer to the boarder. In fact there are areas are restricted by the military and people are not allowed to enter. Despite all this; the Municipalities in Colemerg are determined to implement their main Ecology plan. They have agreed that Colemerg to be the Ecology Pilot. It has also been decided to work on this project as soon as the election is over.

Kobane and its Reconstruction:

After defeating Isis and Turkey’s regime in the war, Kobane could manage to pass the first test successfully. The USA and its allies took part in the war because they realised that either Kobane cannot be defeated or if it goes down it will take everything else with it. The first possibility would deprive the big corporations from rebuilding Kobane. The second would add another black spot to the history of so-called “international community”.

The war and the sanction indeed made life in Kobane and the rest of Rojave miserable for a long time but in my opinion both factors played a major role in surviving the whole of Rojava.

The war there introduced Rojava to the world and particularly the leftists, communists, socialists, trade unionist, anarchists and libertarians. . It brought love, support and solidarity to Rojava and its people. Hundreds of people from different countries travelled there to be in the front line against Isis and a few of them lost their lives. Hundreds more went there as journalist and aid and community workers to show their support and solidarity.

Using sanction against Rojava by Turkey, the Kurdistan Regional Government (KRG) and the regional countries all also played a role in surviving Rojava. It prevented corruption, entering money, capital and hindered exploitation by businessmen and landowners. The simple life of the region managed to go on. People had to rely on themselves, work voluntarily and collectively. The true natural relation between the people continued.

Now Kobane and the whole of Rojava enter the economic test which is difficult indeed. Many countries can resist militarily occupation but cannot survive an economic one. Launching an economic war by the big corporations and the international financial institutions can be devastating.

This may start with the reconstruction of Kobane. Rebuilding it could bring death or the survival of Rojava as a whole by initiating its social revolution.

In my opinion rebuilding Kobane may take one of the following roots:

• Either through the work of big corporations and financial institution, like IMF, WB and ECB. This will no doubt benefit the big corporation in particular and the capitalist system in general as happened, by imposing so many dramatic conditions, in Africa and South America.

• Or through international support and solidarity of the leftists, communists, trade unionists, socialists, anarchists and libertarians. This of course is a slow process but it is the only way that Kabana can be rebuild solidly and avoiding the influence of the big corporations.

• It could also be done by contracting out some of the projects to some companies to supply materials and expertise but the actual work to be done collectively by the people. This is provided a close watch and scrutiny of the DSAs and the Tev-Dem. Could be imposed.

There is currently a big discussion among the politicians, academics and economists about the rebuilding Kobane and the future economy of Rojava. In fact a big conference was held in Amed in early May regarding rebuilding Kobane but so far no decision has been taken. While I was in Bakur I spoke to many people in important position. They all rejected the big corporations and explained that this is their own official and firm view.

Making no decision in rebuilding kobane through the big corporations and the international financial institutions is excellent decision against the interests of US and the Western countries and keeps their powers out. In the meantime it is our duty all to help and support whatever we can to participate in reconstruction of Kobane in order to protect this shiny experiment. We should not let the blood of thousands of people who scarified themselves to liberate Kobane and protecting the social revolution in Rojava to go in vain.


Leave a comment

Σχηματίστηκε διεθνιστικό τάγμα στη Ροζάβα

Σχηματίστηκε διεθνιστικό τάγμα στη Ροζάβα

Σχηματίστηκε το Τάγμα Διεθνιστικής Ελευθερίας στη Ροζάβα. Σχηματίστηκε το Τάγμα Διεθνιστικής Ελευθερίας που αποτελείται από τις δυνάμεις των λαών της Ροζάβας και της Μέσης Ανατολής. Σημειώνεται ότι το Τάγμα θα πολεμάει ενάντια στο ΙSIS και παρόμοιες εισβολείς συμμορίες.
Ανακοινώθηκε ο σχηματισμός του τάγματος, το οποίο στηρίζει την «Εκστρατεία  Διοικητή Ρουμπάρ Καμίσλο» που ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου,  με επίσημη τελετή.
Στο τάγμα που ετοιμάζεται από το MLKP από το περασμένο Ιανουάριο παίρνουν μέρος η Οργάνωση Ανοικοδόμησης Ισπανίας, TİKKO, Ελεύθερες Ενωμένες Δυνάμεις (Birleşik Özgürlük Güçleri -BÖG-) και το Επαναστατικό Μέτωπο MLSPB. Επίσης παίρνουν μέρος επαναστάτες από την Ελλάδα.
Ακολουθεί η προκήρυξη του  Τάγματος Διεθνιστικής Ελευθερίας:
«Η Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε μια θάλασσα αίματος από τα ιμπεριαλιστικά παράσιτα και αποικισμό. Μέσω των συμμοριών του ΙSIS που έχει οργανωθεί από τις ίδιες αυτές δυνάμεις, θέλουν να εισβάλουν στην περιοχή και να υποτάξουν τους λαούς. Στην πραγματικότητα οι σφαγές ενάντια στους λαούς των Χριστιανών, Γιαζιντί, Συριανών και Μουσουλμάνων, οι βιασμοί, το εμπόριο των γυναικών και παιδιών σε σκλαβοπάζαρα, οι εκτελέσεις με μαζικές τελετές και άλλες απάνθρωπες πολιτικές των συμμοριών του ΙSIS είναι η αντανάκλαση και οι αιώνιες πρακτικές των ιμπεριαλιστικών τους αφεντικών.
Νίκησε η γιγαντιαία αντίσταση των οργανωμένων  λαϊκών κινημάτων ενάντια σε όσους που ήθελαν να εξοντώσουν τους λαούς σε μια λίμνη αίματος και να τους διαγράψουν την γλώσσα, την πίστη, την ζωή, τον εαυτό τους  από  την μνήμη, στην Ροζάβα και στο Κομπάνε, Σένγκαλ, Τιλ-Χεμίς και Σερεκάνιε με την πρωτοπορία των YPG-YPJ.
Έτσι η επανάσταση της Ροζάβας κυριάρχησε την παγκόσμια επικαιρότητα, και η αντίσταση των YPG-YPJ μετατράπηκε σε έναν χώρο που οι φτωχοί λαοί θαυμάζουν, μεγαλώνουν τις δράσεις αλληλεγγύης τους και στέλνουν πολεμιστές/τριες. Αυτός ό χώρος είναι πλέον η σημερινή Μπεκάα, η σημερινή Παλαιστίνη. Η Επανάσταση της Ροζάβας είναι η Κομούνα του Παρισιού υπό γερμανική πολιορκία. Η Μαδρίτη του Ισπανικού Εμφυλίου, το Στάλινγκραντ στον Β Πόλεμο Μοιρασιάς.
Η Επανάσταση της Ροζάβας έχει πλέον γίνει ο πυρσός αντίστασης για τους καταπιεσμένους λαούς, η καρδία των όλο και πιο δυναμωμένων  παγκόσμιων επαναστάσεων,  ανατρέποντας  ισορροπίες δυνάμεων σε γειτονικές χώρες, αλλά πρώτα από όλα στην Τουρκία.
Η Επανάσταση της Ροζάβας ως μια επανάσταση των γυναικών έχει δημιουργήσει μια δυνατή γυναικεία βούληση ενάντιο στον οπισθοδρομισμό του πατριαρχικού κόσμου και έχει γίνει το σύμβολο αυτής της βούλησης.
Οι επαναστάτες από διάφορες χώρες του πλανήτη με στραμμένα τα πρόσωπα στη Μέση Ανατολή έχοντας τη ιστορική συνείδηση και ευθύνη του καθήκοντος της άμυνας, εξάπλωσης της Επανάστασης της Ροζάβας  δεν δίστασαν ούτε ένα δευτερόλεπτο να πολεμήσουν στα μέτωπα, να χύσουν το αίμα τους και να πεθάνουν για τη νίκη.
Κάποιες επαναστατικές δυνάμεις από την Τουρκία και άλλες χώρες έχουν έρθει στην Ροζάβα,  , προσπάθησαν να συμβάλουν στην επανάσταση και τον πόλεμο, και πήραν τη θέση  τους για να αναπτύξουν και να  προχωρήσουν την επανάσταση, να μεγαλώσουν τον πόλεμο και να τον μεταφέρουν στις χώρες τους.
Εμείς που πολεμάμε σε κάθε τετράγωνο της Ροζάβας, δίνουμε μάρτυρες και σηκώνουμε τη σημαία της αντίστασης…
Εμείς που μαχόμαστε στην πρώτη γραμμή ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους αντιδραστικούς της περιοχής…
Εμείς που αντιμετωπίζουμε τις συμμορίες του ISIS που θέλει να πνίξει την επανάσταση με όλη την υποστήριξη…
Εμείς που ζούμε την επανάσταση και τη νιώθουμε μέσα μας…
Εμείς οι λαοί του Κουρδιστάν που πραγματοποίησαν την επανάσταση της Ροζάβας, όλοι οι εργάτες, καταπιεσμένοι, γυναίκες, διεθνιστές επαναστάτες που πολεμάμε κάτω από τις σημαίες των YPG-YPJ…
Έχουμε ορκιστεί,  έχουμε υποσχεθεί σε όλους αυτούς που πέσανε πριν από μας, σε όλες τις αξίες που δημιουργήθηκαν πριν από μας…
Εμείς οι Ισπανοί, οι Γερμανοί, οι Έλληνες, οι Τούρκοι, οι Άραβες, οι Αρμένιοι, οι Λάζοι, οι Κιρκέζοι, οι Αλβανοί…
Ως διεθνιστές, επαναστατικές δυνάμεις, οργανώσεις, ομάδες από διάφορες χώρες έχουμε ενωθεί στο ΤΑΓΜΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ για να προστατεύουμε την επανάσταση της Ροζάβας.
Καλούμε όλους τους καταπιεσμένους λαούς, τους εργάτες/τριες, τους εργαζόμενους/ες, τις γυναίκες, τις κοινωνικές ομάδες από διάφορες θρησκείες και ταυτότητες, τους οικολόγους, τους αντιιμπεριαλιστές/τριες, τους αντιφασίστες/τριες, τους αντικαπιταλιστές/τριες, τους δημοκράτες και τους επαναστάτες/τριες να ενωθούν κάτω από την σημαία του ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ για να προστατεύουμε την επανάσταση της Ροζάβας, να μεγαλώνουμε τα κεκτημένα μας, να επεκτείνουμε την επανάσταση της περιοχής, της Μέσης Ανατολής και την αδελφότητα των λαών…»

Από: ANF
http://www.firatnews.com/kurdistan/rojava-da-enternasyonalist-tabur-kuruldu


Leave a comment

Από την Chiapas στη Rojava:οι θάλασσες μας χωρίζουν, η αυτονομία μας δένει.

Από την Chiapas στη Rojava: οι θάλασσες μας χωρίζουν, η αυτονομία μας δένει.
του Petar Stanchev 17 Φεβρουαρίου, 2015.

Παρότι λαμβάνουν χώρα σε μακρινές μεταξύ τους ηπείρους, οι αγώνες των Κούρδων και των Ζαπατίστας μοιράζονται έναν παρόμοιο σκοπό: την αντίσταση στον καπιταλισμό, την
απελευθέρωση των γυναικών και το χτίσιμο της αυτονομίας.

Εικόνα: Γη και Ελευθερία του Matt Verges.

Η χειραφέτηση του λαού θα γίνει πραγματικότητα μόνο όταν η εξουσία που βρίσκεται στα χέρια των κοινωνικών ελίτ περάσει στο λαό.
– Murray Bookchin, Post-Scarcity Anarchism

Μόλις έξι μήνες πριν πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι είχαν ακούσει ποτέ για το Kobani. Όμως όταν το ISIS εξαπέλυσε την ατελέσφορη επίθεσή του στην πόλη, το Σεπτέμβριο του 2014,
η μικρή κουρδικη αντεπίθεση γρήγορα έγινε κομβικό σημείο αναφοράς στον αγώνα εναντίοον των θρησκευτικών εξτρεμιστών. Τους μήνες που ακολούθησαν,
το Kobani μεταμορφώθηκε σε διεθνές σύμβολο αντίστασης, συγκρινόμενο τόσο με την Βαρκελώνη όσο και με το Στάλινγκραντ για το ρόλο του ως ανάχωμα ενάντια στο φασιμό.

Η γενναία αντίσταση των Μονάδων Λαϊκής Αυτοάμυνας και των Μονάδων Αυτοάμυνας Γυναικών (YPG and YPJ αντίστοιχα) επαινέθηκε από ένα ευρύ φάσμα ομάδων και ατόμων- από
αναρχικούς, αριστερούς και ελευθεριακούς μέχρι δεξιούς συντηρητικούς- που εξέφρασαν τη συμπάθεια και το θαυμασμό τους για τους άντρες και τις γυναίκες του Kobani
στην ιστορική μάχη τους ενάντια στις δυνάμεις του ISIS.

Ως εκ τούτου, τα κυρίαρχα μμε ήταν σύντομα αναγκασμένα να σπάσουν τη σιωπή σχετικά με την κατάσταση των Κούρδων στη Βόρεια Συρία, οι οποίοι κύρηξαν την αυτονομία
τους το καλοκαίρι τυ 2012. Πολυάριθμα άρθρα και ειδήσεις απεικόνιζαν τη δυναμικότητα και αποφασιστικότητα των Κούρδων ανταρτών, συχνά με μια δόση από ρομαντισμό.
Παρόλα αυτά η προσοχή των μμε συχνά ήταν επιλεκτική και μεροληπτική. Η βαθιά ουσία του πολιτικού εγχειρήματος της Rojava (Δυτικό Κουρδιστάν) αποσιωπήθηκε και οι
δημοσιογράφοι της Δύσης προτιμούσαν γενικά να παρουσιάζουν την αντίσταση στο Kobani σαν μια ακατανόητη εξαίρεση στην υποτιθέμενη βαρβαρότητα της Μέσης
Ανατολής.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η νικηφόρα σημαία των YPG/YPJ που φέρει εμφανώς το κόκκινο αστέρι δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη εικόνα στα μάτια των Δυτικών δυνάμεων.
Τα αυτόνομα καντόνια (που σημαίνει επαρχίες ή υποοδιαιρέσεις του κράτους που δημιουργήθηκαν για πολιτικούς ή διοικητικούς σκοπούς) της Rojava αντιπροσωπεύουν
μια σταθεροποιητική λύση στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής, εστιασμένη στην ισότητα των φύλων, τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και στις οριζόντιες δημοκρατικές
διαδικασίες με τη συμμετοχή όλων των διαφορετικών εθνικοτήτων και κοινωνικών ομάδων, ενώ ταυτόχρονα αντιστέκονται στην τρομοκρατία του ISIS και απορρίπτουν τόσο
τη φιλελεύθερη δημοκρατία όσο και την καπιταλιστική νεωτερικότητα.

Αν και στη Δύση πολλοί προτίμησαν τη σιωπή όσον αφορά σε αυτό το θέμα, Οι Κούρδοι ακτιβιστές και ο ακαδημαϊκός Dilar Dirik έχουν σωστά ισχυριστεί ότι τα ιδεολογικά
θεμέλια του κουρδικού κινήματος για τη δημοκρατική αυτονομία είναι το κλειδί για γίνει κατανοητό το πνεύμα που ενέπνευσε την αντίσταση στο Kobani.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Ενόσω κλιμακωνόταν η μάχη για τη διεκδίκηση κάθε γωνιάς και δρόμου, το Kobani κατάφερε να ενθουσιάσει την παγκόσμια αριστερά- και ιδιαίτερα τις αριστερές-ελευθεριακές
ομαδοποιήσεις ως σύμβολο αντίστασης. Δεν ήταν τυχαίο που η τούρκικο μαρξιστική-λενινιστική ομάδα MLKP, που  ενώθηκε με τις YPG/YPJ στο πεδίο της μάχης, ύψωσε τη σημαία
της Ισπανικής Δημοκρατίας πάνω από τα ερείπια της πόλης(Kobani) την ημέρα της απελευθέρωσής της, ζητώντας ταυτόχρονα το σχηματισμό των Διεθνών Ταξιαρχιών, ακολουθώντας
το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης.

Δεν ήταν απαραίτητα η μάχη για το Kobani αυτή καθεαυτή, αλλά το ελευθεριακό πρόταγμα των καντονιών της Rojava, η εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας σε επίπεδο βάσης και η
συμμετοχή των γυναικών στην αυτόνομη κυβέρνηση, που έδωσαν λόγο σε αυτές τις ιστορικές συγκρίσεις. Όμως, η Rojava δεν συγκρίθηκε μόνο με τη επαναστατημένη Catalonia.
Μία άλλη εντυπωσιακή σύγκριση- με τον αγώνα των Ζαπατίστας για αυτονομία στο νότιο Μεξικό- μπορεί στην πραγματικότητα να είναι το κλειδί για την κατανόηση του
παραδείγματος της επανάστασης στο Κουρδιστάν και τι σηματοδοτεί για αυτούς που πιστεύουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο στις αρχές της δεκετίας του ’90, το ζαπατιστικό κίνημα αποτελεί ίσως ένα από τα πιο συμβολικά και με επιρροή στοιχεία
του επαναστατικού φαντασιακού παγκοσμίως. Το πρωί της 1ης Γενάρη, 1994, μια άγνωστη δύναμη ανταρτών αποτελούμενη από αυτόχθονους Μάγιας πήρε τον έλεγχο των βασικών
πόλεων της Τσιάπας, του φτωχότερου κράτους του Μεξικού. Η στρατιωτική επιχείρηση διεξήχθη με εξαιρετική στρατηγική και σε συνδυασμό με την καινοτόμο χρήση του
Διαδικτύου αντήχε σε όλο τον κόσμο, εμπνέοντας διεθνή αλληλεγγύη και την ανάδυση του Παγκόσμιου Κινήματος Δικαιοσύνης.

Οι Ζαπατίστας εξεγέρθηκαν ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την κοινωνική και πολιτισμική γενοκτονία του αυτόχθονου πληθυσμού του Μεξικού. Ya Basta!,ή ‘Enough
is Enough!(Δηλ. Φτάνει πια!), ήταν η πολεμική ιαχή της εξέγερσης που ήταν το “προϊόν 500 χρόνων καταπίεσης”, όπως δήλωνε η Πρώτη Δακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα.
Οι Ζαπατίστας προχώρησαν σε ένοπλη εξέγερση δικαίως, ενώ το παγκόσμιο κεφάλαιο γιόρταζε το υποτιθέμενο τέλος της ιστορίας, και η ιδέα της κοινωνικής επανάστασης
φαινόταν να είναι ένας ρομαντικός αναχρονισμός που ανήκε στο παρελθόν. Ο Ζαπατιστικός εθνικοαπελευθερωτικός στρατός (EZLN) σύντομα εκδιώχθηκε από τις πόλεις μετά
από σφοδρές μάχες με τον ομοσπονδιακό στρατό που κράτησαν 12 μέρες. Ωσόσο, αποδείχθηκε ότι η βαθιά οριζόντια οργάνωση των αυτόχθονων κοινοτήτων δεν μπορούσε να
εξαλειφθεί με καμιά κρατική τρομοκρατία ή στρατιωτικές εκστρατείες.

Ο μασκοφόρος εκπρόσωπος του στρατού των ανταρτών, Υποδιοικητής Μάρκος, αμφισβήτησε την έννοια της ιστορικής πρωτοπορίας και αντέτεινε σε αυτήν, την ιδέα της
«επανάστασης από τα κάτω», μια μορφή κοινωνικού αγώνα που δεν αποσκοπεί να καταλάβει την κρατική εξουσία, αλλά μάλλον επιδιώκει να την καταργήσει. Αυτή η σύλληψη της
αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας, στη συνέχεια έγινε το κέντρο πολλών μαζικών αντικαπιταλιστικών κινημάτων που έχουμε δει από τότε- από τις διαδηλώσεις στο Σιάτλ
και τη Γένοβας στις καταλήψεις του Συντάγματος, της Puerta del Sol και του Zuccotti Park.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
Οι ρίζες του αγώνα για τη δημοκρατική αυτονομία στη Rojava μπορούν να εντοπιστούν στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK), τον οργανισμό που υπήρξε το
επίκεντρο του κουρδικού κινήματος απολευθέρωσης από την ίδρυσή του το 1978. Το PKK ιδρύθηκε ως μαρξιστική-λενινιστική αντάρτικη οργάνωση στο Βόρειο Κουρδιστάν
(Νοτιοανατολική Τουρκία)  συνδυάζοντας ένα είδος κουρδικού εθνικισμού με τον αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση. Υπό την ηγεσία του Abdullah Öcalan έγινε μία
σημαντικότατη δύναμη ανταρτών που κατάφερε να αντέξει τις επιθέσεις του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ σε μια σύγκρουση που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους
από 40.000 ανθρώπουςκατά τη διάρκεια τριάντα χρόνων.

Το τουρικό κράτος εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες και σύμφωνα με πληροφορίες χρησιμοποιούσε βασανιστήρια, δολοφονίες και βιασμούς εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Κι όμως,
δεν κατάφερε να σπάσει την κουρδική αντίσταση. Από την ίδρυσή του, το PKK έχει επεκτείνει την επιρροή του τόσο στην Τουρκία όσο και σε άλλα τμήματα του Κουρδιστάν. Η
κορυφαία πολιτική δύναμη στην επανάσταση της Rojava – το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) – ιδρύθηκε ως αδελφή οργάνωση του PKK στη Συρία, αφού το πρώτο ανακυρήχθηκε
παράνομο στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Επί του παρόντος, οι δύο οργανώσεις συνδέονται μέσω της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK), την οργάνωση-ομπρέλα που
περιλαμβάνει διάφορες επαναστατικές και πολιτικές ομάδες που μοιράζονται τις ιδέες του PKK.

Η ιδεολογία που ενώνει τις διάφορες πολιτικές και επαναστατικές ομάδες μέσα στο KCK ονομάζεται δημοκρατικός συνομοσπονδισμός και βασίζεται στις ιδέες του αμερικανού
αναρχικού Murray Bookchin, ο οποίος τάχθηκε υπέρ μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας βασισμένης στην κοινωνική οικολογία, τον ελευθεριακό κοινοτισμό και την άμεση δημοκρατία.
Αφού ο Öcalan συνελήφθη από το τουρκικό κράτος το 1999 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ο ίδιος απέρριψε το μαρξιστικό-λενινιστικό παρελθόν του ΡΚΚ. Αντ ‘αυτού,
στράφηκε προς τον Bookchin, οδηγώντας σε μια πεποίθηση ότι η τοπική και περιφερειακή αυτονομία των κουρδικών κοινοτήτων είναι στην πραγματικότητα η πιο βιώσιμη λύση.

Παρά το γεγονός ότι οι Ζαπατίστας είναι γνωστοί για την αυτόνομη αυτοδιοίκηση τους και την απόρριψή της έννοιας της ιστορικής πρωτοπορίας, οι ρίζες του EZLN είχαν
παρόμοιο μαρξιστικό-λενινιστικό χαρακτήρα. Ακριβώς όπως το ΡΚΚ, οι ιδέες των Ζαπατίστας της αυτοδιοίκησης και της επανάστασης από τα κάτω ήταν προϊόν μιας μακράς
ιστορικής εξέλιξης.

Ο EZLN ιδρύθηκε το 1983 από μια ομάδα ανταρτών πόλης που αποφάσισε να δημιουργήσει ένα επαναστατικό κύτταρο μεταξύ του αυτόχθονου πληθυσμού στην Τσιάπας, να οργανώσει
μια στρατιωτική δύναμη και τελικά να καταλάβει την κρατική εξουσία μέσα από αντάρτικο. Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι το πρωτοποριακό ιδεολογικό τους δόγμα δεν ήταν
εφαρμόσιμο στις πολιτισμικές πραγματικότητες των τοπικών κοινοτήτων, και άρχισαν να μαθαίνουν από τις παραδόσεις των αυτοχθόνων λαών της κοινοτικής διακυβέρνησης.
Έτσι, ο Ζαπατισμός γεννήθηκε ως μια συγχώνευση μεταξύ του Δυτικού μαρξισμού και της εμπειρίας και τη γνώσης του γηγενούς αμερικανικού πληθυσμού που αντιστεκόταν
στο αποικιακό ισπανικό κράτος και την ομοσπονδιακή μεξικανική πολιτεία για πέντε αιώνες.

Αυτή η κοινή ιδεολογική πορεία των δύο αντάρτικων οργανώσεων δείχνει μια ιστορική στροφή σε σύγχρονες αντιλήψεις της επαναστατικής διαδικασίας. Η εξέγερση των
Ζαπατίστας και το χτίσιμο της αυτονομίας στη Chiapas σηματοδότησε τη ρήξη με την παραδοσιακή στρατηγική του foquismo, εμπνευσμένη κυρίως από την Κουβανική Επανάσταση.
Η απόρριψη της πρωτοπορίας έγινε πολύ σαφής σε επιστολή που έγραψε ο υποδιοικητής Μάρκος στο απελευθερωτικό κίνημα των Βάσκων ΕΤΑ, όπου αναφέρει σαφώς: ” Χέζω όλες τις
επαναστατικές πρωτοπορίες σε αυτόν τον πλανήτη”.

Στην Τσιάπας, δεν είναι η πρωτοπορία που οδηγεί τους ανθρώπους- εναπόκειται στους ίδιους τους ανθρώπους να χτίσουν την επανάσταση από τα κάτω και να τη διατηρήσουν ως
τέτοια. Τώρα αυτή είναι η λογική που έχει στραφεί το PKK, την τελευταία δεκαετία υπό την επιρροή του Murray Bookchin, αποδεικνύοντας τη μετατροπή του από ένα
κίνημα για τους ανθρώπους σε ένα κίνημα του λαού.

ΚΑΝΤΟΝΙΑ και CARACOLES
Ίσως η πιο σημαντική ομοιότητα μεταξύ των επαναστάσεων στην Rojava και Chiapas είναι η κοινωνική και πολιτική ανα-διοργάνωση που λαμβάνει χώρα στις περιοχές, στη βάση
της ελευθεριακής σοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας του PKK και του EZLN.

Ο αγώνας των Ζαπατίστας για την αυτονομία προέρχεται από την αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση του Μεξικού μετά την εξέγερση το 1994. Κατά τη
διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων οι αντάρτες απαίτησαν από την κυβέρνηση να τηρήσει τις συμφωνίες του Σαν Αντρές, που έδιναν στους ιθαγενείς το δικαίωμα σε
μεγαλύτερη αυτοδιάθεση πάνω στην οργάνωση της εκπαίδευση, της δικαιοσύνης και της πολιτικής οργάνωσης με βάση τις παραδόσεις τους, καθώς και κοινοτικό έλεγχο της γης
και των τοπικών πόρων.

Αυτές οι συμφωνίες ποτέ δεν τέθηκαν σε εφαρμογή από την κυβέρνηση και το 2001 ο Πρόεδρος Fox υποστήριξε ένα δημοσιευμένο κείμενο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο, αλλά
αυτό δεν πληρούσε τις απαιτήσεις των Ζαπατίστας και των άλλων ομάδων της γηγενούς αντίστασης. Δύο χρόνια αργότερα, ο EZLN δημιούργησε πέντε ζώνες των ανταρτών,
ή Caracoles (“σαλιγκάρια” στα αγγλικά), που τώρα λειτουργούν ως διοικητικά κέντρα. Το όνομα Caracoles αντιπροσώπευε το συγκεκριμένη επαναστατική χρονικότητα
των Ζαπατίστας: “Το κάνουμε μόνοι μας, μαθαίνουμε στην πορεία και προχωρούμε. Σιγά-σιγά, αλλά προχωρούμε».

Τα Caracoles περιλαμβάνουν τρία επίπεδα της αυτόνομης κυβέρνησης: την κοινότητα, το δήμο και το Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης. Οι δύο πρώτες βασίζονται σε
συνελεύσεις βάσης (άνω τελεία) τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης εκλέγονται, αλλά με την πρόθεση όσο το δυνατόν περισσότερουι άνθρώποι να συμμετέχουν στα συμβούλια
κατά τη διάρκεια των χρόνων μέσα από της αρχή της εναλλαγής. Τα Caracoles έχουν τα δικά τους συστήματα εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και τη δικαιοσύνης,
καθώς και συνεταιρισμούς που παράγουν καφέ, δημιουργούν χειροτεχνίες και κτηνοτροφία, μεταξύ άλλων.

Κατά κάποιο τρόπο, τα καντόνια της Rojava μοιάζουν με τα Caracoles. Είχαν προ-διακηρυχθεί από το Κίνημα για μια Δημοκρατική Κοινωνία (TEV-DEM) το 2014 και
λειτουργούν μέσω των νεοσυσταθέντων λαϊκών συνελεύσεων και των Λαϊκών Συμβουλίων. Οι γυναίκες συμμετέχουν ισότιμα στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και εκπροσωπούνται
σε όλες τις αιρετές θέσεις, οι οποίες πάντα μοιράζονται από έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Όλες οι εθνικές ομάδες εκπροσωπούνται στα διάφορα συμβούλια και τους θεσμούς τους. Επίσης, η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση είναι εγγυημένα από το σύστημα
της δημοκρατικής συνομοσπονδίας. Πρόσφατα το πρώτο Rojavan πανεπιστήμιο, η Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών της Μεσοποταμίας, άνοιξε τις πόρτες του στα σχέδια για
να αμφισβητήσει την ιεραρχική δομή της εκπαίδευσης και να προσφέρει μια διαφορετική προσέγγιση στη μάθηση.

Ακριβώς όπως συμβαίνει με τους Ζαπατίστας, η επανάσταση στην Rojava οραματίζεται τον εαυτό της ως μια πιθανή λύση στα προβλήματα ολόκληρης της χώρας και της περιοχής
στο σύνολό της. Δεν είναι απλώς μια έκφραση αποσχιστικών τάσεων. Αντιπροσωπεία ακαδημαϊκών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική,
που επισκέφθηκε τη Rojava ισχυρίστηκε πρόσφατα, ότι αυτό το πραγματικά δημοκρατικό σύστημα  υπόσχεται ένα διαφορετικό μέλλον για τη Μέση Ανατολή – ένα μέλλον βασισμένο
στη λαϊκή συμμετοχή, την απελευθέρωση των γυη ναικών και δίκαιη ειρήνη μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων.

ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Το φύλο ήταν πάντα στο επίκεντρο της επανάστασης των Ζαπατίστας. Πριν από τη διάδοση των αυτόνομων μορφών οργάνωσης και την υιοθέτηση της απελευθέρωσης των γυναικών ως
επίκεντρο της πάλης, η θέση των γυναικών ήταν σημαδεμένη από εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση, καταναγκαστικό γάμο, σωματική βία και διακρίσεις.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Υποδιοικητής Μάρκος ισχυρίζεται ότι η εξέγερση δεν ξεκίνησε το 1994, αλλά ήδη ένα χρόνο πριν, με την υιοθέτηση του Επαναστατικού Νόμου των
Γυναικών το 1993. Ο νόμος αυτός καθορίζει το πλαίσιο για την ισότητα των φύλων και τη δικαιοσύνη, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί εγγύηση των δικαιωμάτων στην προσωπική αυτονομία,
τη χειραφέτηση και αξιοπρέπεια των γυναικών στην επαναστατημένη περιοχή. Σήμερα οι γυναίκες συμμετέχουν σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης και λειτουργούν τους δικούς τους
συνεταιρισμούς και οικονομικές δομές για να εξασφαλίσουν την οικονομική ανεξαρτησία τους.

Οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν ένα μεγάλο μέρος στις γραμμές του αντάρτικου στρατού των Ζαπατίστας και λαμβάνουν υψηλές θέσεις στη στρατιωτική του διοίκηση. Η
κατάληψη του San Cristobal de las Casas, της πιο σημαντικής πόλης που κατέλαβε ο EZLN κατά την εξέγερση του 1994, είχε ως επικεφαλή την Comandante Ramona, η οποία ήταν
και η πρώτη Ζαπατίστας που στάλθηκε στην Πόλη του Μεξικού για να εκπροσωπήσει το κίνημα στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση.

Η μαζική εμπλοκή των αυτόχθονων γυναικών στο πολιτικό έργο των Ζαπατίστας είναι εύκολα συγκρίσιμη με τη συμμετοχή των γυναικών στην άμυνα του Kobani και στις Μονάδες
Αυτοάμυνας Γυναικών (YPJ) γενικότερα. Η γενναιότητα και αποφασιστικότητα των Κούρδων γυναικών στον πόλεμο εναντίον του ISIS είναι προϊόν μιας μακράς παράδοσης γυναικείας
συμμετοχής στον ένοπλο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση στο Κουρδιστάν. Οι γυναίκες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο ΡΚΚ και η απελευθέρωση των φύλων έχει εδώ και
καιρό λάβει κεντρική θέση στον κουρδικο αγώνα.

Η επανάσταση Rojava υπογράμμισε ιδιαίτερα την απελευθέρωση των γυναικών ως απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Το θεωρητικό πλαίσιο
που βάζει τη διάλυση της πατριαρχίας στο κέντρο του αγώνα αναφέρεται ως “jineology” (Jin σημαίνει γυναίκα στην κουρδική γλώσσα). Η εφαρμογή αυτής της έννοιας έχει οδηγήσει
σε μια άνευ προηγουμένου ενδυνάμωση των γυναικών – ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα, όχι μόνο στο πλαίσιο της Μέσης Ανατολής, αλλά και σε σύγκριση με το Δυτικό φιλελεύθερο
φεμινισμό.

Οι συνελεύσεις των γυναικών, οι συνεταιριστικές δομές και οι γυναικείες παραστρατιωτικές ομάδες είναι η παλλόμενη καρδιά της επανάστασης στη Rojava, η οποία θεωρείται
ατελής όσο δεν καταστρέφει τις πατριαρχικές δομές στη βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Όπως έγραψε η Τζάνετ Μπιλ  μετά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Rojava,
στην επανάσταση της Rojava οι γυναίκες εκπληρώνουν το ρόλο που το (ανδρικό) προλεταριάτο πληρούσε στις επαναστάσεις του 20ου αιώνα.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
Η “Oικολογία της Eλευθερίας” είναι ίσως το πιο σημαντικό ανάμεσα στα έργα του Bookchin, και η έννοια της κοινωνικής οικολογίας που αναπτύσσεται σε αυτό το βιβλίο έχει
ενεργά ενστερνιστεί από τους επαναστάτες στη Rojava. Ο Μπούκτσιν ήταν πεπεισμένος ότι «η ίδια η έννοια της κυριαρχίας της φύσης από τον άνθρωπο προέρχεται από την
πολύ πραγματική κυριαρχία του ανθρώπου από άνθρωπο.” Συνδέοντας τον καπιταλισμό, την πατριαρχία και την καταστροφή του περιβάλλοντος, προσδιορίζει τη συνδυασμένη
κατάργησή τους,ως το μόνο δρόμο προς τα εμπρός για μια δίκαιη κοινωνία.

Μια παρόμοια ολιστική προσέγγιση έχει επίσης υποστηριχθεί και υλοποιηθεί από τους Ζαπατίστας. Η βιωσιμότητα είναι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς στην Τσιάπας, ιδίως
μετά τη δημιουργία των Caracoles το 2003. Η αυτόνομη κυβέρνηση προσπαθεί να ανακτήσει την προγονική γνώση σχετικά με την αειφόρο χρήση της γης και να τη συνδυάσει
με νεότερες πρακτικές αγρο-οικολογίας. Αυτή η λογική δεν είναι μόνο θέμα της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στις κοινότητες και αποφυγή της χρήσης των αγροχημικών,
αλλά συνιστά επίσης μια απόρριψη της ιδέας ότι η μεγάλης κλίμακας εξαγώγιμη βιομηχανική γεωργία είναι ανώτερη από τον “πρωτόγονο” τρόπο με τον οποίο οι ιθαγενείς
δουλεύουν τη γη.

Οι ομοιότητες μεταξύ του συστήματος της δημοκρατικής συνομοσπονδίας που αναπτύσσεται στο Δυτικό Κουρδιστάν και η αυτονομία που κατασκευάζεται στην Chiapas πηγαίνει πολύ
πέρα από τα λίγα σημεία που έχω τονίσει σε αυτό το άρθρο. Από συνθήματα όπως το Ya Basta!(Μέχρι εδώ!) – να προσαρμόζεται στην κουρδική γλώσσα ως BES EDI e! – μέχρι την
ανάπτυξη της δημοκρατίας από τα κάτω, τις κοινοτικές οικονομικές δομές και τη συμμετοχή των γυναικών, οι παρόμοιες πορείες του κουρδικού και ζαπατιστικού κινήματος
επιδεικνύουν εξίσου και οι δύο την αποφασιστική ρήξη με την έννοια της πρωτοπορίας του μαρξισμού-λενινισμού και μια νέα προσέγγιση της επανάστασης – αναδυόμενη από τα
κάτω και με στόχο την ολοκληρωτική απελευθέρωση της κοινωνίας και της αναδιοργάνωσής της σε μια μη-ιεραρχική κατεύθυνση.

Aν και τα δύο κινήματα έχουν λάβει δριμεία κριτική από τα πιο θρησκευτικά στοιχεία της αριστερής πτέρυγας, το ίδιο το γεγονός ότι τα μόνα μεγάλα και επιτυχή πειράματα
για την επαναστατική κοινωνική αλλαγή προέρχονται από μη Δυτικές, περιθωριοποιημένες και -που τις έχουν αποικήσει- ομάδες (Τι εννοεί τώρα ότι η Τουρκία έχει αποικίσει
το κρατος των Κούρδων?), θα πρέπει να θεωρείται ένα χαστούκι στο πρόσωπο των λευκών και προνομιούχων δογματικών “επαναστατών” του παγκόσμιου Βορρά, που έχουν ελάχιστα
πετύχει στην αντιμετώπιση της καταπίεσης στη χώρα τους, αλλά που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι στην κρίση τους να αποφασίσουν πώς η επανάσταση μοιάζει.

Στην πραγματικότητα, οι αγώνες στη Rojava και στη Chiapas αποτελούν ισχυρά παραδείγματα για τον κόσμο, αποδεικνύοντας τις τεράστιες δυνατότητες της αυτο-οργάνωσης από τα
κάτω και τη σημασία των κοινοτικών δεσμούς για την αντιμετώπιση της ιδιώτευσης που προκαλείται από τον καπιταλισμό. Επιπλέον, αναγκάζουν πολλούς στη Δυτική
αριστερά – συμπεριλαμβανομένων μερικών αναρχικών – να επανεξετάσουν την αποικιακή νοοτροπία τους (τι εννοεί ότι οι αριστεροί, αναρχικοί έχουν απικοιακές τάσεις???) και τους
ιδεολογικούς δογματισμούς.

Ένας κόσμος χωρίς καπιταλισμό, ιεραρχία, κυριαρχία και καταστροφή του περιβάλλοντος – ή όπως οι Ζαπατίστας θα έλεγαν, ένας κόσμος μέσα στον οποίο είναι εφικτοί πολλοί
κόσμοι- συχνά απεικονίζεται ως “ουτοπικός” και “μη ρεαλιστικός”. Κι όμως, αυτός ο κόσμος δεν είναι κάποιος μελλοντικός αντικατοπτρισμός που έρχεται σε μας από τα
βιβλία: έχει ήδη αρχίσει να κατασκευάζεται από τους Ζαπατίστας και τους Κούρδους, επιτρέποντάς μας να ξανα-φανταστούμε πώς μοιάζει η ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή
και παρέχοντάς μας ένα πιθανό μοντέλο για τους δικούς μας αγώνες πίσω στο σπίτι. Τα κόκκινα αστέρια που λάμπουν πάνω από την Chiapas και τη Rojava ρίχνουν φως στο
δρόμο για την απελευθέρωση. Αν πρέπει να συνοψίσουμε σε μια λέξη τι είναι αυτό που φέρνει αυτά τους δύο αγώνες κοντά, αυτή θα ήταν σίγουρα η αυτονομία.

Ο Petar Stanchev τελειώνει το πτυχίο στις Λατινικές Αμερικανικές Σπουδές και στα Ανθρωπίνα Δικαιωμάτα στο Πανεπιστήμιο του Essex. Στο παρελθόν έχει ζήσει και σπουδάσει
στο Μεξικό και έχει συμμετάσχει στο ζαπατιστικό κίνημα αλληλεγγύης για τέσσερα χρόνια. Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο Kurdish Question και έχει επιμεληθεί και αναδημοσιευθεί με την άδεια του συγγραφέα στο http://roarmag.org/2015/02/chiapas-rojava-zapatista-kurds/

https://athens.indymedia.org/post/1545302/